Hi I'm shy: Over verlegen zijn, onzekerheid en Selectief Mutisme..


Charlotte vertelt haar verhaal over haar verlegen verleden en geeft tips voor mensen die hier ook last van hebben!



Als kind ben ik eigenlijk altijd wel een verlegen, bescheiden en terug getrokken meisje geweest, behalve thuis dan. Volgens mijn moeder was ik het het drukste en luidruchtigste kind dat er bestond. Samen met mijn broertje zongen wij de longen uit ons lijf.

Als kind heb ik best veel meegemaakt, daarbovenop werd ik op mijn vijfde ook nog eens erg ziek.
Toen ik zes jaar was is uiteindelijk één van mijn nieren operatief verwijderd. Hierdoor moest ik veel van school missen terwijl ik net in een nieuwe klas was gekomen. Hierdoor had ik moeite om mij in de groep te mengen. Mijn moeder vertelde mij dat ik jaren niets gezegd heb op school, ook antwoordde ik gewoon niet als als de juf mij wat vroeg. Ik had natuurlijk wel wat vriendinnetjes in de klas waar ik wel mee praatte, maar ‘onbekenden’ negeerde ik compleet, ook als zij mij iets vroegen of mij groetten. Zelf kan ik me daar niet zoveel van herinneren, misschien heb ik het verdrongen, of sloot ik mij zo van de wereld af  dat ik het ook niet heel bewust meer meemaakte.




Ik heb mijzelf altijd vreemd en anders gevoeld dan anderen. Ik had als kind ook niet echt de drang om ergens bij te horen en deed daar ook geen enkele moeite voor. Mijn familie en juffen maakten zich zorgen om mij en wouden dat ik met een kinderpsycholoog ging praten. Maar dat vertikte ik.
Op de middelbare school was ik nog steeds erg verlegen en ik werd
steeds onzekerder over mezelf. Ik had buiten school om wel vriendinnen waar ik erg tegen opkeek, (waarvan ik nu denk, ‘hoe kon ik daar ooit tegenop kijken?’) Dit waren echter niet zulke goede vriendinnen als ik dacht. Ze kraakten mij altijd af en lachten mij vaak uit. Mijn ‘vertrouwde vriendinnen’ boorde mij volledig de grond in. Dat heeft mij echt een minderwaardigheidscomplex bezorgd. ‘Just what I needed!!’  Ik had soms ook wel veel lol met ze, en vriendinnen waren beter dan geen vriendinnen. Zo probeerde ik het voor mezelf goed te praten en bleef ik toch met ze om gaan..

Ja.. dan vraag je je af, hoe komt het ooit nog goed met dat kind? Toen ontmoette ik Samantha! Toen ik Samantha net kende vond ze mij maar een vreemd kind. Ze bood mij chips aan, wat ik hoofdschuddend afsloeg,  Ik zei geen woord en een kwartier later verzon ik complete verhalen over Wilde Arabische hengsten die ik had gehad (paardengek). Samantha knikte maar ja en amen maar geloofde er geen barst van natuurlijk. Hier kunnen we nu erg om lachen.

Samantha en ik, toen we 15(?) waren haha (wat een wenkbrauwen had ik daar, vreselijk!)
Toen Samantha en ik elkaar beter leerden kennen was het net of ik mijn verloren zus had gevonden, die ik nooit heb gehad, maar wel altijd graag wou. We begrepen elkaar zo goed! En ik had eindelijk iemand die me niet uitlachte en met wie ik echt alles kon bespreken. Al heeft ze daar wel héél erg veel moeite voor moeten doen. Ik durfde bijvoorbeeld ook nooit aan iemand te vertellen welke jongens ik leuk, of zelfs alleen knap vond. Samantha was de eerste die dat voor elkaar kreeg. Dit lukte haar door het me op te laten schrijven, wat ik al heel eng vond! Ik had echt trust issues. Mijn vertrouwen heeft ze nooit beschaamd en vanaf toen (nu 10 jaar terug) zijn we beste vriendinnen. Eigenlijk voelt het niet als vriendinnen maar gewoon als zusjes, daarom zijn wij ook de zusjes van de Mode.

Maar goed, als ik met Samantha was begon ik veel meer zelfvertrouwen te krijgen en durfde ik steeds meer. Samantha


heeft me heel erg geholpen met mijn socialisatie. Zelfs de simpelste dingen zaten er bij mij gewoon niet in, zoals ‘hoi’  zeggen wanneer ik een bekende zag en medeleven tonen wanneer iets zielig voor iemand was. Toen ik ongeveer zeventien was en naar het MBO ging, moest ik toch echt leren om op eigen benen te staan, ook zonder Samantha. Dat ging me in het eerste jaar wel wat moeilijk af maar daarna had ik een paar hele leuke klasgenootjes (ook een paar minder leuken, maar dat maakt niet uit). Ik begon me meer ‘normaal’ te voelen en vertrouwder.  Ik was niet meer bang, om dingen aan anderen te vragen en niet meer bang om mezelf te zijn. Ik deed trouwens de opleiding ‘Grafisch vormgeven’ wat eigenlijk toch niet zo bij mij paste (maar nu wel enorm handig is voor het blog!). Toch heb ik het afgemaakt zodat ik op het HBO kon studeren. Daar ben ik wel trots op, ik weet nu dat ik doorzettingsvermogen heb. 

Een geschikte HBO uitkiezen vond ik niet moeilijk. Ik heb op mijn

veertiende namelijk een (half)zusje erbij gekregen met het
syndroom van down. Mijn zusje heeft als baby al zoveel meegemaakt (hartoperatie, 4 jaar lang aan de sondevoeding, een vader waarbij ze niet gewenst was). Toch was ze zo ongelooflijk lief en het vrolijkste, schattigste kindje wat ik ooit gezien heb. Ik heb nog nooit zoveel van zo’n klein wezentje gehouden. Ze heeft mijn hele kijk op de wereld totaal veranderd. En vooral mijn kijk op ‘speciale’ ‘andere’ mensen. Het lijkt mij echt super leuk om te werken met kinderen met een beperking. Daardoor dus de opleiding ‘Pedagogiek’. Ik heb wel even getwijfeld of ik wel geschikt zou zijn omdat het zo’n sociale opleiding is en ik niet bepaald een sociaal verleden heb.. maar besloot het toch te doen om mezelf dan in elk geval te kunnen ontwikkelen op dat gebied! Het is hierdoor een enorme uitdaging maar ik zit ondertussen in mijn tweede jaar en ik heb door de opleiding echt heel veel zelfkennis gekregen en ben mijzelf nog steeds aan het ontwikkelen.

Tijdens de opleiding ben ik er achter gekomen dat ik als kind leed aan Selectief Mutisme. Ik las in mijn boek voor het vak ‘Ontwikkelingspsychologie’ iets over Selectief Mutisme. Dit klonk me zo bekend in de oren dat ik meteen ben gaan googlen. Dit is nooit door een deskundige vastgesteld maar voor mij is het zeker. Ik had ‘Selectief Mutisme’. Selectief mutisme is een zeldzame angststoornis. Kinderen met selectief mutisme spreken niet in sociale situaties waar dit wel van ze verwacht wordt, terwijl ze tegen vertrouwde mensen wel kunnen spreken.’ 
Eigenlijk bijna alles wat ik op internet kon vinden over Selectief Mutisme klopte. Ik vond het zo fijn om te weten wat het nou was waar ik last van had. Ik werd helemaal emotioneel toen ik het las. Klinkt misschien gek maar ik voelde me echt begrepen toen ik las dat het iets bestaand was, dat ik een angststoornis had waar heel veel andere kinderen ook last van hebben. Dat ik niet de enige was. Toen ik dit wist heb ik dat deel van mijn leven echt een plekje kunnen geven en kunnen afsluiten.
Ik ben nog steeds in sommige situaties wel eens verlegen, maar dat hoort gewoon bij mij. Ik ben nu gewoon lekker mezelf en ik zit lekker in mijn vel!



Tips!

Ben je ook verlegen of herken je jezelf ook in de angststoornis ‘Selectief Mutisme’? Dan heb ik wat tips voor je!

- Ga niet om met ‘vriendinnen’ die je voor schut zetten, uitlachen of die je vertrouwen beschamen, dat zijn geen echte
  vriendinnen en ze maken het alleen maar erger. Ook al voel je je ‘machtiger’ wanneer je met hun bent.

- Wees niet te koppig of bang om met een psycholoog te praten, een psycholoog is er juist om je te helpen. Je hoeft je
  ook niet raar te voelen. Heel veel mensen praten met een psycholoog. Samantha heeft ook een tijd bij een psycholoog
  gelopen en dit heeft haar enorm geholpen.

- Praat erover met je ouders/verzorgers/lieve docent(e) of iemand anders waar je je vertrouwd bij voelt en stop het 
  niet weg.
- Durf je er niet over te praten of om hulp te vragen? Het schrijven van een brief is misschien minder eng.

- Probeer je bewust te worden van de momenten waarop je erg verlegen bent of verstijft en probeer
  na te gaan hoe het komt dat het juist in die situaties zo is.

- Deze is niet zo leuk: Als je weet in welke situaties je verlegenheid vooral optreed, zoek die situaties dan juist op om je
  angst te overwinnen! Je zult zien dat ze echt niet zo eng zijn als je denkt dat ze zijn. Uiteindelijk ga je meer in jezelf
  geloven and that’s the key!

- Maak je geen zorgen over wat anderen van je denken, jij bent nou eenmaal zoals je bent en who cares what they say?
  Jij mag er zijn!

- Kijk ook naar de positieve dingen van jezelf, dingen die je wél mooi vind aan jezelf en goede eigenschappen. Nu niet
  zeggen dat je die niet hebt, iedereen heeft ze! 
- Onthoud dat zelfs de ‘populairste’ mensen onzeker kunnen zijn, jij bent zeker niet de enige!

Bedankt voor het lezen!
Vragen zijn welkom in de comments of via het contact formulier.


Liefs,
Charlotte van de Mode




3 opmerkingen:

  1. heeyy,
    Ik vind het echt dapper van je dat je zo'n persoonlijk artikel op je blog durft te schrijven. Ik heb je blog nog maar net ontdekt en zag per toeval dit artikel. Ik ben zelf ook altijd erg verlegen geweest en kan mij dus heel goed in jouw verhaal herkennen! Wat goed dat jij en Samantha elkaar gevonden hebben en samen een blog zijn begonnen ;)

    Ook heel erg bedankt voor de tips die je in dit artikel geeft, daar heb ik echt wat aan!
    Ik hoop dat ik nu kan accepteren dat verlegen mensen er ook gewoon mogen zijn :)

    Xx Julia

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hé Julia,
    Leuk dat je reageert! Fijn om te horen dat je wat aan de tips hebt :)

    Liefs,
    Charlotte

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Hoi
    ik vind het goed dat je je verhaal op je blog hebt gezet ik herken mezelf er best wel in, ik ben nogal verlegen tegen nieuwe mensen en als ik tegen ze praat dan heb ik het gevoel dat ze me niet mogen.
    maar door deze tips ga ik (den ik) met minder angst door het leven en meer zelfvertrouwen

    Xx Anoniempje ;)

    BeantwoordenVerwijderen